เสี้ยวหนึ่งของชีวิต

นั่งมองนาฬิกา เวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน

......

           แสงไฟภายในห้องของชั้น ยังเปิดอยู่และไม่มีท่าทีที่จะดับลง

                                   ชั้นนอนร้องไห้อยู่กับหมีตัวใหญ่  เพื่อนสนิทของชั้น

       คืนนี้เมื่อไหร่ชั้น...จะได้หลับตาลงอย่างสบายใจซักที

  เหนื่อยเหลือเกิน      (ชั้นพึมพำกับตัวเอง)

ทำไม ชั้นถึงต้องมาพบเจอสิ่งเลวร้ายขนาดนี้

เบื่อ.หน่าย กับสิ่งรอบข้าง

สิ่งที่อยากทำ แต่ทำไม่ได้

คำด่าทอ  ที่คนใกล้ตัวเอ่ยออกมานั้น

แสนจำปวดเหลือเกิน

ชั้นอยากตะโกน... กรีดร้องดังๆ

เบื่อ โว๊ยยยยยยยย

คำว่า  เข้าใจ

ไม่เคยมีเลย

ขอแค่ เข้าใจ กันบ้างซิ

รับฟังชั้นบ้าง..............

เหนื่อยนะ

ที่ต้องทนนับ หนึ่ง ถึง ล้าน